บล็อกขยะ...แห่งโลกไซเบอร์

ขออภัยที่ตอนนี้มาช้าครับ...เจ้าของบล๊อคทั้งเรียน...ทั้งขายของ :D ..

 

 

 

ผมทอดเฟรนฟรายแล้ว...ทอดอีก

 

ไม่ว่าจะทอดยังไง...มันก็เหี่ยวอยู่ดี...

 

กลับมานั่งคิด...กระดิกเท้าไปมา...เตะเก้าอี้เล่น

 

ในใจนึกถึงหนังเรื่อง “วัยรุ่นพันล้าน” ตอนฉากที่ต๊อบทอดสาหร่าย...

 

ในฉากนั้น...หากใครยังจำได้...

 

ลุงทอดสาหร่ายแล้วก็ทิ้งเป็นกระบุง...สุดท้ายล้มหัวฟาดพื้นไปโรงพยาบาล...

 

เหตุเพราะว่าหักโหมกับการหาวิธีทอดสาหร่ายให้อร่อย...ไม่ขม

 

( ไม่ใช่ท้องเสียเพราะกินสาหร่ายมากนะ -..- ดูดีๆ )

 

ต๊อบซึ่งกลับมาเห็นลงนอนหมดสติ...เลยพาลุงส่งโรงพยาบาล...

 

และใช้แรงกายแรงใจคิดหาวิธีทอดต่อ...จนแล้วจนเล่า

 

สาหร่ายแผ่นสุดท้ายในลังก็หมดไป...แต่มันก็ยังขมอยู่ดี...

 

เผอิญ...ต๊อบเห็นสาหร่ายหล่นอยู่แผ่นหนึ่ง...และมันก็ได้ความชื่นจากฝน

 

ต๊อบเลยจับมันมาทอดซะ...แล้วก็ค้นพบว่า...

 

เฮ้ย...มันไม่ขม...มันอร่อยนี่หว่า...อย่างนี้นี่เอง...ความชื้นทำให้สาหร่ายไม่ไหม้

 

นี่สินะความลับของการทอดสาหร่าย...

 

...

 

กลับมาที่ตัวผมตอนนี้...นั่งอยู่บนโต๊ะ

 

เหลือเฟรนฟรายในมือไม่กี่ขีด...พอคิดถึงฉากนั้น...ก็นึกอะไรขึ้นมาได้...

 

เอาวะ...โยนเฟรนฟรายลงไมโครเวฟ...รีดน้ำรีดความชื้นออก...

 

ไม่มีทฤษฏี...ไม่มีอ้างอิงใดๆ.. มั่วล้วนๆ

 

เพียงแค่...อยากทำอะไรที่มันคล้ายๆกับต๊อบ เถ้าแก่น้อย ( ในหนัง ) เท่านั้น...

 

เสร็จแล้วตากแดดหน่อย...โยนลงกระทะ...ตั้งไฟปานกลาง...

 

กัดคำแรก...เสียงฟันบดมันฝรั่งดังจากในปาก...

 

เฮ้ยยยยยยยยยยย !!!!...แม่งกรอบแล้วว่ะ...

 

มันฝรั่งกรอบๆอย่างนี้...เคเอฟซีก็ไม่มีขาย...

 

ใครมีอำนาจสั่งการได้มาอ่านบล๊อกนี้บ้าง...ช่วงเอาวิธีนี้ไปทอด...

 

ในกรณีที่ลูกค้าสั่งจากทางบ้าน...รับรองหมดปัญหาเรื่องมันฝรั่งเหี่ยว

 

( เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงในการมาส่ง...มันก็เหี่ยวแล้ว...ไม่เชื่อลองโทรสั่งดู ;D )

 

....

 

เท่านี้ก็หมดปัญหาเรื่องมันฝรั่งเหี่ยวแล้ว...ไปขายได้สบาย...

 

นี่ไงสูตรที่ไม่มีในเน็ต...ไปอ่านเว็บฝรั่งก็ไม่เห็นมีใครเขาทำกัน...

 

แอบภูมิใจลึกๆ...ตูนี่มั่วเก่งไม่เบา...ฮ่าๆ

 

ถึงตอนนี้มันฝรั่งได้แล้ว...สูตรได้แล้ว...

 

ทำยังไงให้เกิดความแตกต่างล่ะ...แตกต่างอย่างสร้างสรรค์

 

เคยกินเฟรนฟรายหน้าโรงเรียน...ขายใส่โฟมถ้วยเล็กๆ สิบบาท... ( แน่นอน...มันเหี่ยว )

 

มีให้เลือกซอสพริก...กับซอสมะเขือเทศ...

 

มีใครจะแหกกฏพรรคนี้บ้าง...ผมเพิ่มซอสเข้าไปอีกสามตัว...

 

ซอสสตอเบอรี่...ซอนบลูเบอรี่...ซอสวานิลา...

 

จากของคาว...กลายเป็นของกึ่งหวานได้...

 

ทั้งนี้...แอบโรยสาหร่ายแผ่นเล็กๆไว้ทั่วเฟรนฟรายด้วย...

 

เพื่อกลิ่นหอม...และดูน่ากินยิ่งขึ้น....

 

พร้อมทั้งทำป้าย...เป็นตัวการ์ตูนใส่แว่น...หน้าเหลี่ยม...

 

จะใช้ชื่อว่า... “เฟรนฟรายนายแว่นแดง...”

 

แต่มันดูเซาะกราว...ขนาดหนัก...

 

เปลี่ยนเป็น... “มัน...จัง...แก”

 

มีข้อความต่อท้ายว่า... “รสชาติปริญญา...ราคาอนุบาล”

 

ทุกอย่างเสร็จสรรพ...พร้อมขายแล้ว...

 

คิดว่าโดยใจวัยรุ่นอย่างแน่นอน...

 

ทีนี้แหละ...มาดูกันซิว่า...จะหมู่หรือจ่า...

 

เอ๊ะ...หรือเป็นได้พลทหาร....รอลุ้นกัน...